
12 febreiro – 5 abril, 2026
Salas 4 e 5. Primeiro andar
El próximo jueves 12 de febrero, a las 19.00h, la Fundación Eugenio Granell inaugura la exposición Arrieire no camiño Arrieire no lughare se che arrieire morre que camiño has de levare del artista Sergio Marey comisariada por Eduardo Valiña, que se podrá visitar hasta el 5 de abril.
La práctica artística de Sergio Marey se construye a partir de una lectura crítica de la tradición, apartada de cualquier idea de herencia fija o intocable. Para Sergio Marey, la tradición no es una identidad esencial, sino un campo atravesado por conflictos y desigualdades. Su trabajo se sitúa en un espacio de fricción entre la memoria colectiva, la cultura popular y las posiciones disidentes, empleando códigos, imágenes y referencias muy ligadas al contexto gallego para cuestionar los relatos dominantes que históricamente los sostuvieron.
Marey recurre a elementos en relación con lo popular y con el ámbito rural a modo de juicio ante prácticas reguladoras de los cuerpos e identidades a través de ciertas normas aprehendidas. Así, se reapropia y resignifica esos referentes desde una perspectiva crítica para alcanzar aquellas experiencias y sujetos que quedaron al margen del discurso oficial. De esta forma, aparecen otras maneras de entender la comunidad que desafían la visión homogénea e idealizada de lo popular.
Por lo tanto la tradición se presenta como un terreno inestable y en constante negociación. Emplea lo cotidiano para pensar lo político, dejando a un lado la lectura nostálgica a favor de una interpretación compleja. La obra de Marey no busca ni conservar ni destruir la herencia cultural, sino abrirla, haciendo visibles tanto sus brechas como sus posibilidades.
La dimensión colectiva ocupa un lugar fundamental en esta práctica artística. La creación se entiende como un proceso compartido, basado en el encuentro y en la acción conjunta, que permite activar nuevas relaciones con la memoria y con la identidad. De esta perspectiva, la tradición se convierte en un espacio vivo, abierto a la revisión y a la transformación desde lo presente. En última instancia, la obra de Sergio Marey formula una pregunta clave sobre que tradiciones se perpetúan y cuales se excluyen, reivindicando la necesidad de imaginar otras tradiciones posibles capaces de acoger una memoria sin exclusiones.
BIOGRAFÍA
Sergio Marey (Pol, Lugo, 1997) é unhe artista multidisciplinar, comisarie e xestore cultural galegue cuxa práctica investiga a memoria, a identidade e a diversidade desde unha perspectiva política e situada, fondamente vinculada ao mundo rural galego.
Criade nunha familia de labregos e hostaleiros na montaña lucense, o seu traballo está atravesado polas paisaxes, os saberes populares e as formas de vida comunitaria deste contexto. A súa obra articula tradición popular e problemáticas contemporáneas, con especial atención á recuperación de memorias marxinais, especialmente as das persoas LGBTIQA+ e doutros colectivos historicamente silenciados no ámbito rural.
Marey concibe a memoria como un espazo activo e político, capaz de xerar novas formas de coidado, resistencia e acompañamento colectivo. Formade en Deseño de Moda, Deseño 3D e Coolhunting, e cun posgrao en Deseño de Bolsos polo Instituto Europeo di Design de Madrid, desenvolveu unha linguaxe artística interdisciplinar que se desprega a través da instalación, a escultura, a performance, a arte de acción e a creación téxtil. Entre os seus proxectos destacan Deus te livre, Se te não amo falleço, Torreiro e Viva Luceiro da alba, nos que investiga a relación entre memoria, corpo, territorio e ritual.
O seu traballo foi exposto en espazos como a Fundación Joan Miró, a Fundación Eugenio Granell, GNRation, o Centro Galego de Arte Contemporánea – CGAC, o Museo do Pobo Galego ou a Trienal de Sarria. Realizou diversas residencias en lugares como Paraíso RPM, Azala, Ao Caraño! ou a Cidade da Cultura. En 2023 recibiu o Premio Auditorio de Galicia para Artistas Noveles por Cruceiro a Santa Librada e demais mártires disidentes, unha obra que reinterpreta a tradición popular desde unha perspectiva queer e de reparación simbólica.


